غزل ۲۹۰۲ - کسی تاب خدنگ غمزه آن دلربا دارد

کسی تاب خدنگ غمزه آن دلربا دارد
که چون آیینه از جوهر زره زیرقبا دارد ۱

در آن وادی که من از تشنگی بر خاک می غلطم
سراب ناامیدی جلوه آن بقا دارد ۲

به اندک روزگاری تاک شد از سرو رعناتر
نگردد زیر دست آن کس که دستی در سخا دارد ۳

ندیدم یک نفس راحت زحس ظاهر و باطن
چه آسایش در آن کشور که ده فرمانروا دارد؟ ۴

من آن آتش نو امر غم که چون از یکدگر ریزم
زگرمی استخوانم شمع در راه هما دارد ۵

مرا بیطاقتی محروم دارد از وصال او
که از آتش شرر را اضطراب دل جدا دارد ۶

فریب دولت ده روزه دنیا مخور صائب
که آخر بدورق گرداندنی بال هما دارد ۷