غزل ۲۸۸۸ - به شکرخنده اگر می‌ببرد جان ز کسی

به شِکَرخنده اگر می‌بِبَرد جانْ زِ کسی
می‌دَهَد جانِ خوشی، پُر طَرَبی، پُر هَوَسی ۱

گَهْ سَحَر حَمله بَرَد بر همه چون خورشیدی
گَهْ به شب گشت کُند بر دل و جان، چون عَسَسی ۲

گَهْ یکی تَنگِ شِکَربار کُند بَهرِ نِثار
گَهْ شود طوطیِ جان، گَر بِچَشَد زان مگسی ۳

گَهْ مُدَرِّس شود و دَرس کُند بر سَرِ صَدْر
تا شود کُنْ فَیَکون صَدْرِ جهان، مُرتَبِسی ۴

گَهْ دَمَد یک نَفَسی، عیسیِ مَریَم سازد
تا گُواهِ نَفَسَش باشد، عیسی نَفَسی ۵

گَهْ خَسی را بِکَشَد سُرمهٔ جان در دیده
گَهْ نِمایَد دو جهان در نَظَرش هَمچو خَسی ۶

مُتَزَمِّنْ نَظَری داری و هرچ آید پیش
هم بر آن چَفْسَد و حَمله نَبَرد پیش و پَسی ۷

صالِح او آمد و این هر دو جهانْ یک اُشتُر
ما همه نَعْره زنانْ زَنگُله، هَمچون جَرَسی ۸