غزل ۲۹۹۱ - زخونم رنگ آن رخساره گلگون نمی گیرد

زخونم رنگ آن رخساره گلگون نمی گیرد
که چون تیغ آبدار افتاد رنگ خون نمی گیرد ۱

ز الفت خوابگاه وحشیان شد دامن مجنون
همان لیلی زشوخی انس با مجنون نمی گیرد ۲

غبار هستی همت بلندان غیرتی دارد
که وقت تنگدستی دامن گردون نمی گیرد ۳

مگر از خود بر آرد آب این تبخاله خونین
وگرنه تشنه ما آب از جیحون نمی گیرد ۴

بغیر از بیخودی دارالامانی نیست عالم را
عبث در خلوت خم جای افلاطون نمی گیرد ۵

مرا نظاره خوبان به حال خویش می آرد
خمار من شرابی جز لب میگون نمی گیرد ۶

چنان از روی لیلی آتشین شد دامن صحرا
که مجنون چون سپند آرام در هامون نمی گیرد ۷

چنان برده است حرص زر قرار از جان بیتابش
که استقرار در زیر زمین قارون نمی گیرد ۸

خمار چشم لیلی نشکند از ساغر دیگر
تماشای غزالان راه بر مجنون نمی گیرد ۹

زصد مصرع یکی را می کند خوش طبع ما صائب
زمین سرکش ما نخل ناموزون نمی گیرد ۱۰