غزل ۳۱۰۶ - به مستی از ته دل آدمی خشنود می باشد

به مستی از ته دل آدمی خشنود می باشد
نشاط هوشیاران قلب روی اندود می باشد ۱

زیان نقصان ندارد مایه داران مروت را
فرومایه است هر کس دیده اش بر سود می باشد ۲

زفیض چشم حق بین در بیابانی است جولانم
که آنجا هر سیاهی کعبه مقصود می باشد ۳

تو کز ذوق شهادت غافلی سیر گلستان کن
که ما را شاخ گل شمشیر خون آلود می باشد ۴

نشد دست زرافشان مهر را خاک از فرو رفتن
نمی ریزد زهم دستی که صاحب جود می باشد ۵

تفاوت نیست پیش بلبلان در خرده های گل
به چشم عارفان هر اختری مسعود می باشد ۶

حریص از بیقراری نقد خود را نسیه می سازد
دل خرسند را هر نسیه ای موجود می باشد ۷

مآل کفر و ایمان را نمی دانم، همین دانم
که هر کس عشق ورزد عاقبت محمود می باشد ۸

نگردد با بصیرت جمع در زیر فلک بودن
گریزان چشم بینای شرر از دود می باشد ۹

زدست انداز دوران پاره گردیدن نمی داند
لباسی را که اشک و آه تار و پود می باشد ۱۰

بغیر از درد و داغ عشق صائب هر چه اندوزی
به بازار قیامت سربسر نابود می باشد ۱۱