هوش مصنوعی:
این متن شعری عرفانی است که به ستایش عشق الهی و تأثیر آن بر جهان و انسانها میپردازد. شاعر از آفتاب به عنوان نماد عشق و نور الهی یاد میکند که بر همه چیز تأثیر میگذارد و جهان را پر از عشق و حرارت میکند. همچنین، به نقش شمس تبریزی به عنوان نماد عشق و هدایت اشاره میشود و از خواننده دعوت میکند تا خاک پای او را ببوسد تا به سعادت برسد.
رده سنی:
16+
این متن دارای مفاهیم عمیق عرفانی و فلسفی است که درک آن نیاز به بلوغ فکری و آشنایی با ادبیات عرفانی دارد. همچنین، استفاده از نمادها و مفاهیم پیچیده ممکن است برای مخاطبان جوانتر دشوار باشد.
غزل ۲۹۰۷ - آفتابا سوی مه رویان شدی
آفتابا سوی مَهْ رویان شُدی
چَرخ را چون ذَرِّهها بَرهَم زدی ۱
آتشی در کُفر و ایمانْ شُعله زد
چون بِگُسْتَردی تو دینِ بیخودی ۲
پَست و بالا عشقْ پُر شُد هَمچو بَحْر
چَشمه چَشمه، جوشْ جوشِ سَرمَدی ۳
عالَمی پُرآتشِ عُشّاق بود
بر سَرِ آتش، تو آتش آمدی ۴
هر سَحَرگَهْ پیشِ قانونهایِ تو
سَجده آرَد دینِ پاکِ اَحمدی ۵
بی وجودی گَر تو را نُقصانْ نَهَد
بی وجودان را چه نیکی یا بَدی؟ ۶
خاکِ پایِ شَمسِ تبریزی بِبوس
تا بَرآری سَر زِ سَعْد و اَسْعَدی ۷
چَرخ را چون ذَرِّهها بَرهَم زدی ۱
آتشی در کُفر و ایمانْ شُعله زد
چون بِگُسْتَردی تو دینِ بیخودی ۲
پَست و بالا عشقْ پُر شُد هَمچو بَحْر
چَشمه چَشمه، جوشْ جوشِ سَرمَدی ۳
عالَمی پُرآتشِ عُشّاق بود
بر سَرِ آتش، تو آتش آمدی ۴
هر سَحَرگَهْ پیشِ قانونهایِ تو
سَجده آرَد دینِ پاکِ اَحمدی ۵
بی وجودی گَر تو را نُقصانْ نَهَد
بی وجودان را چه نیکی یا بَدی؟ ۶
خاکِ پایِ شَمسِ تبریزی بِبوس
تا بَرآری سَر زِ سَعْد و اَسْعَدی ۷
قالب: غزل
تعداد ابیات: ۷
۶۱۸
این گوهر را بشنوید
-------------
یا
-------------
این گوهر را با صدای خود، برای دیگران به یادگار بگذارید.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:غزل ۲۹۰۶ - گوید آن دلبر که چون هم دل شدی
گوهر بعدی:غزل ۲۹۰۸ - باوفاتر گشت یارم اندکی
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
