غزل ۳۱۹۲ - گر از نظاره خورشید در چشم آب می آید

گر از نظاره خورشید در چشم آب می آید
زروی لاله رنگش در نظر خوناب می آید ۱

در آن محفل که بی آتش سپند از جای برخیزد
کجا خودداری از پروانه بیتاب می آید؟ ۲

ندارد صیدی از من صیدگاه عشق لاغرتر
که از قتلم به چشم جوهر تیغ آب می آید ۳

مگر شد نرم یاقوت لب او از غبار خط؟
که حرف بوسه از دل بر زبان بیتاب می آید ۴

همانا بخت من از نارساییها برون آمد
که بی تکلیف در ویرانه ام سیلاب می آید ۵

دل آگاه در پیری زغفلت بیش می لرزد
که وقت صبح اکثر شبروان را خواب می آید ۶

چو ماهی گر برآرم پر درین دریا عجب نبود
که هر موجی به چشم وحشتم قلاب می آید ۷

چنان نازک شده است از گریه کردن پرده چشمم
که آبم در نظر از پرتو مهتاب می آید ۸

نباشد پرده پوشی تیر کج را چون کمان صائب
کجا زاهد برون از گوشه محراب می آید؟ ۹