غزل ۳۱۹۹ - به آیین تمام از خم شراب صاف می آید

به آیین تمام از خم شراب صاف می آید
عجب فوج پریزادی زکوه قاف می آید! ۱

اگر از پرده شب ظلمت غفلت هوا گیرد
زخط هم آن ستمگر بر سر انصاف می آید ۲

مخور بر دل مرا تا برخوری از فکر رنگینم
که از مینای بر هم خورده می ناصاف می آید ۳

اگر آب حیات معنیم ریزند در ساغر
به چشم وحشتم موج سراب لاف می آید ۴

تراوش می کند خونین دلی از مهر خاموشی
که آهوی ختن را بوی مشک از ناف می آید ۵

پرد از چهره رنگ بوالهوس از دیدن عاشق
زرمغشوش لرزان در کف صراف می آید ۶

مرا دارد تماشای تو از گلزار مستغنی
کجا در دیده اهل بهشت اعراف می آید؟ ۷

به این آتش زبانی عاجزم در شکر بیدادش
دل من کی برون از عهده الطاف می آید؟ ۸

زسنگ خاره دارم چار بالش چون شرر صائب
زبس سنگ ملامت بر من از اطراف می آید ۹