غزل ۳۲۲۶ - نکویان را عتاب و لطف با هم یار می باید

نکویان را عتاب و لطف با هم یار می باید
زبان تلخ با لبهای شکر بار می باید ۱

درین بستانسرا چون سرو معشوقی و رعنایی
به قامت راست ناید، شیوه رفتار می باید ۲

نه آسان است جمع آوردن اسباب دلداری
رخ آیینه سان و خط چون زنگار می باید ۳

زجوش مشتری گیرد بلندی قیمت گوهر
قماش ماه کنعان بر سر بازار می باید ۴

حیا از عهده این خیره چشمان برنمی آید
گلستان ترا گوش گران، دیوار می باید ۵

به مژگان بیستون را می توان برداشتن از جا
همین روی دلی زان یار شیرین کار می باید ۶

زلیخا چشم یاری از صبا دارد، نمی داند
که بوی پیرهن را چشم چون دستار می باید ۷

نه آسان است سر از حلقه مستان برون بردن
سری آشفته تر از طره دستار می باید ۸

متاع من همه گفتار بی کردار و در محشر
پی سودا همه کردار بی گفتار می باید ۹

به شب بیداری از نیرنگ می ایمن مشو صائب
که مکر دختر رز را دل بیدار می باید ۱۰