غزل ۳۲۳۶ - به می آن کس که کلفت از دل پرشور من شوید

به می آن کس که کلفت از دل پرشور من شوید
به شبنم رنگ خون از لاله خونین کفن شوید ۱

اگر دریای رحمت این سبکدستی نفرماید
که را دارم غبار از چهره سیلاب من شوید؟ ۲

زبان آتشین در آستین دارد گرستن را
به اشک گرم روی خویش شمع انجمن شوید ۳

اگر بر شوره زار افتد رهش گلزار می سازد
به هر آبی که روی خویش آن سیمین بدن شوید ۴

ید بیضاست در روشنگری لطف عزیزان را
غبار از دیده یعقوب بوی پیرهن شوید ۵

زمی گلگونه شرم و حیای یار افزون شد
عرق کی می تواند سرخی از سیب ذقن شوید؟ ۶

زغیرت نیست اشک بلبلان را بهره ای، ورنه
چرا هر صبح شبنم روی گلهای چمن شوید؟ ۷

تواند از سر من هر که بیرون برد سودا را
به آسانی سیاهی از پر و بال زغن شوید ۸

زخجلت گر نگردد هر سر مویم رگ ابری
که از آلودگی روز جزا دامن من شوید؟ ۹

هنرمندی ندارد عاقبت، زحمت مکش صائب
که دست خود به خون از کار شیرین کوهکن شوید ۱۰