غزل ۳۲۵۴ - جوهر می ز رگ ابر مثنی گردد

جوهر می ز رگ ابر مثنی گردد
از شفق رنگ می لعل دو بالا گردد ۱

یک زمان پرده ازان روی دل آرا بردار
تا سیه خانه این دشت سویدا گردد ۲

خاکساری است که از درد طلب می پیچد
گردبادی که درین دامن صحرا گردد ۳

شوق اگر عام کند سلسله جنبانی را
کوه چون ریگ روان بادیه پیما گردد ۴

شود از آه پریشان دل خورشید سیاه
خط ز رخسار تو روزی که هویدا گردد ۵

کوهکن را به سخن صورت شیرین نگذاشت
لاف بیکار بود کار چو گویا گردد ۶

نامه تسکین ندهد دیده مشتاقان را
کف محال است که مهر لب دریا گردد ۷

گریه مردم بیدرد شود خرج زمین
این نه سیلی است که پیوسته به دریا گردد ۸

گر بداند چه ثمرهاست تهیدستی را
سرو آواره ز گلزار به یک پا گردد ۹

هرکه صائب شود از باده عرفان سرگرم
همچو خورشید درین دایره تنها گردد ۱۰