غزل ۳۲۵۳ - نفس از توبه صادق دم عیسی گردد

نفس از توبه صادق دم عیسی گردد
دست از بیعت تقوی ید بیضا گردد ۱

پرتو شمع محال است به روزن نرسد
دل چو روشن شود اعضاء همه بینا گردد ۲

گرد عصیان اگر از چهره دل پاک کنی
از فروغ تو زمین آینه سیما گردد ۳

لب اگر از لب پیمانه می برداری
نفس پاک تو جان بخش چو عیسی گردد ۴

اگر از جلوه مینا گذرانی خود را
فیض نازل به تو از عالم بالا گردد ۵

ملک بیگانه بود بیخبری عاقل را
کسی از بهر چه در کشور اعدا گردد؟ ۶

دست رغبت ز حنای می گلرنگ بشوی
تا ز روشن گهری چون ید بیضا گردد ۷

در حریمی که کشد خط به زمین جبهه عقل
کلک صائب ز فضولی است که گویا گردد ۸