غزل ۳۲۶۹ - سر شوریده ز تسلیم به سامان گردد

سر شوریده ز تسلیم به سامان گردد
دل پریشان نشود دیده چو حیران گردد ۱

از پریشانی دل خانه تن زندان است
غنچه شو تا نفس تنگ گلستان گردد ۲

از گشایش نبود بهره تهی مغزان را
پسته پوچ محال است که خندان گردد ۳

چه کشی تیغ به رخساره گلرنگ، که خط
کافری نیست که از تیغ مسلمان گردد ۴

قمری از سرو به زنهار برآرد انگشت
در ریاضی که نهال تو خرامان گردد ۵

در کف آه بود بست و گشاد دل من
ابر از باد شود جمع و پریشان گردد ۶

نرسد شهر به داد دل مجروح، مرا
خوش نمک زخم من از شور بیابان گردد ۷

دل تسلی شود از دست نوازش صائب
بحر ساکن اگر از پنجه مرجان گردد ۸