هوش مصنوعی:
این متن شعری عرفانی است که از عشق و دوری از معشوق سخن میگوید. شاعر از رنجهای عشق و تأثیرات آن بر زندگی و سلامت خود میگوید و از عقل خود راهنمایی میخواهد. در نهایت، شاعر به عشق الهی و تأثیرات معنوی آن اشاره میکند و از شمس تبریزی به عنوان منبع الهام و نجاتبخش یاد میکند.
رده سنی:
16+
متن دارای مفاهیم عمیق عرفانی و فلسفی است که درک آن نیاز به بلوغ فکری و آشنایی با مفاهیم عرفانی دارد. همچنین، استفاده از استعارهها و نمادهای پیچیده ممکن است برای مخاطبان جوانتر دشوار باشد.
غزل ۲۹۲۴ - آه از عشق جمال حورییی
آه از عشقِ جَمالِ حورییی
کو گرفت از عاشقانَش دورییی ۱
زندگیِّ نو به نو، از کُشتَنَش
صِحَّتِ تازه، شُد از رَنْجورییی ۲
گَر گُهَر داری، بِبین حالِ مرا
در تَکِ دریا زِ دریا دورییی؟ ۳
گفتم ای عَقلَم کجایی؟ عقل گفت
چون شُدم میْ چون کُنم انگورییی؟ ۴
جان بِسوز و سُرمه کُن خاکسترش
تا نَمانَد در دو عالَمْ کورییی ۵
تا کُند جانهایِ بیجان در سَماع
گِردِ آن شَهْدِ اَزَل زنبورییی ۶
تا کُند آن شَمسِ تبریزی به حَق
جُمله ویرانْهات را مَعْمورییی ۷
کو گرفت از عاشقانَش دورییی ۱
زندگیِّ نو به نو، از کُشتَنَش
صِحَّتِ تازه، شُد از رَنْجورییی ۲
گَر گُهَر داری، بِبین حالِ مرا
در تَکِ دریا زِ دریا دورییی؟ ۳
گفتم ای عَقلَم کجایی؟ عقل گفت
چون شُدم میْ چون کُنم انگورییی؟ ۴
جان بِسوز و سُرمه کُن خاکسترش
تا نَمانَد در دو عالَمْ کورییی ۵
تا کُند جانهایِ بیجان در سَماع
گِردِ آن شَهْدِ اَزَل زنبورییی ۶
تا کُند آن شَمسِ تبریزی به حَق
جُمله ویرانْهات را مَعْمورییی ۷
قالب: غزل
تعداد ابیات: ۷
۴۰۸
این گوهر را بشنوید
-------------
یا
-------------
این گوهر را با صدای خود، برای دیگران به یادگار بگذارید.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:غزل ۲۹۲۳ - باد بین اندر سرم از بادهیی
گوهر بعدی:غزل ۲۹۲۵ - ای دلی کز گلشکر پروردهیی
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
