هوش مصنوعی:
این متن شعری است که در آن شاعر به مخاطب خود میگوید که هر کجا بروی، چه در آب و چه در آتش، به سوی معشوق خود میروی و این راه را با شور و اشتیاق و مستی عشق طی میکنی. شاعر اشاره میکند که مخاطب در پی عشق و سودای یار است و این سفر معنوی را با ذوق و شوق ادامه میدهد.
رده سنی:
16+
این متن دارای مفاهیم عمیق عرفانی و عاشقانه است که ممکن است برای مخاطبان جوانتر قابل درک نباشد. همچنین، استفاده از اصطلاحات و مفاهیم پیچیدهتر شعر کلاسیک فارسی نیاز به سطحی از بلوغ فکری و ادبی دارد.
غزل ۲۹۲۶ - گر در آب و گر در آتش میروی
گَر در آب و گَر در آتش میرَوی
آن نمیدانم، بُرو، خَوش میرَوی ۱
در رُخَت پیداست وَاللَّهْ رنگِ او
رو، که سویِ یارِ مَهْ وش میرَوی ۲
نَقْشها را پُشتِ و پایی میزَنی
سویِ نَقْشِ نامُنَقَّش میرَوی ۳
ذوقِ جانها میزَنَد بر جانِ تو
مَست و دست انداز و سَرکَش میرَوی ۴
در پِیِ تو میدَوَد اِقْبال، رو
گَر به عَرش و گَر به مَفْرَش میرَوی ۵
آن کِه در سَر داری، از سودایِ یار
چه عَجَب گَر تو مُشَوَّش میرَوی؟ ۶
شَهْ صَلاحُ الدّین بَرآ زین شش جِهَت
گر چه ظاهر اَنْدَرین شش میرَوی ۷
آن نمیدانم، بُرو، خَوش میرَوی ۱
در رُخَت پیداست وَاللَّهْ رنگِ او
رو، که سویِ یارِ مَهْ وش میرَوی ۲
نَقْشها را پُشتِ و پایی میزَنی
سویِ نَقْشِ نامُنَقَّش میرَوی ۳
ذوقِ جانها میزَنَد بر جانِ تو
مَست و دست انداز و سَرکَش میرَوی ۴
در پِیِ تو میدَوَد اِقْبال، رو
گَر به عَرش و گَر به مَفْرَش میرَوی ۵
آن کِه در سَر داری، از سودایِ یار
چه عَجَب گَر تو مُشَوَّش میرَوی؟ ۶
شَهْ صَلاحُ الدّین بَرآ زین شش جِهَت
گر چه ظاهر اَنْدَرین شش میرَوی ۷
قالب: غزل
تعداد ابیات: ۷
۴۶۰
این گوهر را بشنوید
-------------
یا
-------------
این گوهر را با صدای خود، برای دیگران به یادگار بگذارید.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:غزل ۲۹۲۵ - ای دلی کز گلشکر پروردهیی
گوهر بعدی:غزل ۲۹۲۷ - ز کجا آمدهیی، میدانی؟
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
