غزل ۳۳۰۲ - سخنی کز دل بیتاب بود پردارد

سخنی کز دل بیتاب بود پردارد
نامه شوق چه حاجت به کبوتر دارد؟ ۱

پوست بر پیکر من قلعه آهن شده است
رگ ز خشکی به تنم جلوه نشتر دارد ۲

خبر از گوهر اسرار ندارد غواص
این محیط از نفس سوخته عنبر دارد ۳

خانه از بحر جدا ساخت به یک قطره آب
دل پر آبله ای بحر ز گوهر دارد ۴

تخم چون سوخت، پریشان نکند دهقانش
دل سودازده جمعیت دیگر دارد ۵

گوش تا گوش زمین پر ز گرانباران است
هیچ کس نیست که باری ز دلی دارد ۶

از خط افسرده نشد گرمی هنگامه حسن
جوش دریا چه غم از خامی عنبر دارد؟ ۷