غزل ۳۳۰۳ - عشق صد لخت جگر بر مژه تر دارد

عشق صد لخت جگر بر مژه تر دارد
گره افزون خورد آن رشته که گوهر دارد ۱

عاشق آن است که پا بر سر افلاک نهد
باده آن است که خشت از سر خم بردارد ۲

از خط سبز چه پرواست لب لعل ترا؟
چه زیان موج به سرچشمه کوثر دارد؟ ۳

رشک بر کوکب اقبال حباب است مرا
که به هر چشم زدن عالم دیگر دارد ۴

گریه و آه، گل و سبزه باغ هنرست
تیغ در آتش و آب است که جوهر دارد ۵

غنچه در جامه خود چاک زدن عاجز نیست
دل عاشق چه غم از طارم اخضر دارد؟ ۶

مدعی کیست که هنگامه ما سرد کند؟
آتش ما مدد از دامن محشر دارد ۷

هر قدر مرتبه عشق بلند افتاده است
سخن صائب ما رتبه دیگر دارد ۸