غزل ۳۳۱۷ - هر که رخساره آیینه گدازی دارد

هر که رخساره آیینه گدازی دارد
رو به هر دل که گذارد در بازی دارد ۱

کرد اگر زیر و زبر بتکده ها را محمود
هند هم بهر مکافات ایازی دارد ۲

گر بود دست من از دامن قاتل کوتاه
خون گیرنده من دست درازی دارد ۳

چون دم تیغ ز هر موج دلش می لرزد
هر که در دل چو صدف گوهر رازی دارد ۴

من که دارم گره از کار دلم باز کند؟
سینه کبک دری چنگل بازی دارد ۵

دل در آن زلف شب و روز بود در تب و تاب
شمع اگر در دل شب سوز و گدازی دارد ۶

در ته پرده ز جوهر بودش چین جبین
گر چه آیینه در خانه بازی دارد ۷

منزل روی تو بسیار به دل نزدیک است
گر چه زلف تو ره دور و درازی دارد ۸

گردن از بندگی عشق مکش چون یوسف
که عجب سلسله بنده نوازی دارد ۹

زلف کوته شد و بیدار نگردید از خواب
چشم مست تو عجب خواب درازی دارد ۱۰

می برند اهل جهان دست به دستش چون گل
هر که خلق خوش و پیشانی بازی دارد ۱۱

صائب از خامه ما گلشن معنی به نواست
باغ اگر بلبل هنگامه طرازی دارد ۱۲