غزل ۲۹۲۸ - آنچه در سینه نهان می‌داری

آنچه در سینه نَهان می‌داری
دَرنَیابَند، چه می‌پِنْداری ۱

خُفته پِنْداشته‌یی دل‌ها را
که خُدایَت دَهَدا بیداری ۲

هر درخت آنچه که دارد در دل
آن پَدید است، گُلی یا خاری ۳

ای چو خُفّاشْ نَهان گشته زِ روز
تا نَدانَند که تو بیماری ۴

به خدا از هَمگان فاش تَری
گرچه در پیشگَهِ اسراری ۵

پیشِ خورشید هَمان خُفّاشی
گرچه زَانْدیشه چو بوتیماری ۶

چَنگ اگر چه که نَنالَد، دانند
کو چه شکل است به وَقتِ زاری ۷

وَرْ بِنالَد زِ غمی، هم دانند
کو ندارد صِفَتِ هُشیاری ۸