غزل ۲۹۲۹ - ای خیالی که به دل می‌گذری

ای خیالی که به دلْ می‌گُذَری
نی خیالی، نی پَری، نی بَشَری ۱

اثرِ پایِ تو را می‌جویَم
نه زمین و نه فَلَک می‌سِپَری ۲

گَر زِ تو باخَبَرانْ بی‌خَبَرند
نه تو از بی‌خَبَرانْ باخَبَری؟ ۳

مونِس و یارِ دلی، یا تو دلی
تو مُقیم نَظَری، یا نَظَری ۴

اَیُّهَا الْخاطِرُ فی مَکْرُمَةٍ
قِفْ زَمانًا بِحِذاءِ الْبَصَرِ ۵

لا تُعَجَّلْ بِمُرورٍ و نَوًی
بَدِّلِ اللَّیْلَ بِضَوْءِ السَّحَرِ ۶

حُسْنُ تَدْبیرِکَ قَدْ صاغَ لَنا
اَلْهَیُولی بِحِسانِ الصُّوَرِ ۷

گَر صُوَر جان و هیولی خِرَد است
عشقِ تو دیگر و تو خود دِگَری ۸

این هَیولی پدرِ صورت‌هاست
ای تو کرده پدران را پدری ۹

نی هَیولایِ همه آبی بود
چه کُند آبْ چو آبش بِبَری ۱۰

گَر هَیولا و صُوَر جانْ اَفْزاست
دِگَرم عشوه مَدِه، تو دِگَری ۱۱

از هیولاست صُوَر ریگِ رَوان
ریگ را هَرزه چرا می‌شُمَری؟ ۱۲