غزل ۳۳۲۵ - پاس اندوه دل تنگ نگه می دارد

پاس اندوه دل تنگ نگه می دارد
شیشه ما طرف سنگ نگه می دارد ۱

در زمان دل دیوانه من هر طفلی
چون فلاخن به بغل سنگ نگه می دارد ۲

بلبل از سیر مقامات ندارد خبری
عشق کی پرده آهنگ نگه می دارد؟ ۳

چون گل از خنده پریشان شود اوراق حواس
غنچه را جمع دل تنگ نگه می دارد ۴

سنگ کم نیست کسی را که به میزان نظر
چون گهر عزت هر سنگ نگه می دارد ۵

غرض این است که غیری نکند در دل جای
آن که ما را به دل تنگ نگه می دارد ۶

شیشه را از خطر سنگ حوادث صائب
بیشتر باده گلرنگ نگه می دارد ۷