غزل ۳۳۲۷ - دل و دین و خرد و هوش مرا صهبا برد

دل و دین و خرد و هوش مرا صهبا برد
حاصل عمر من این سیل گران یکجا برد ۱

نه همین تشنه من از میکده بیرون رفتم
که صدف هم دل پرآبله از دریا برد ۲

نکند جاذبه عشق اگر کوتاهی
می توان بار دو عالم به تن تنها برد ۳

کوه تمکین فلک، مهره بازیچه اوست
عالم آشوب نگاهی که مرا از جا برد ۴

هوس داغ تو سر داد به صحرا ما را
طلب درد تو ما را به در دلها برد ۵

چشمه خضر کنون بر سر انصاف آمد
که دل از آب شدن تشنگی ما را برد ۶

نیست شایسته افسوس متاع دل ما
جای رحم است بر آن دزد که این کالا برد ۷

گوهر از گرد یتیمی نتواند دل کند
گرد مجنون نتوان از دل این صحرا برد ۸

نیست در میکده جز رطل گران دلسوزی
که تواند ز دل امروز غم فردا برد ۹

می توان شست سیاهی ز دل شب صائب
نتوان از سر شوریده ما سودا برد ۱۰