غزل ۳۳۳۰ - هر که آیینه به روشنگر ساغر ببرد

هر که آیینه به روشنگر ساغر ببرد
رخی افروخته چون مهر به محشر ببرد ۱

سر درین وادی خونخوار گل پیشرس است
غمزه او نه حریفی است که افسر ببرد ۲

ترک دستار سبکبار نگرداند مرا
فکر دستار مرا کیست که از سر ببرد؟ ۳

چند چون عود درین بزم دل سوخته ام
بوی خوش آرد و خاکستر مجمر ببرد؟ ۴

داغ محرومیم از وصل کسی می داند
که لب تشنه ز سرچشمه کوثر ببرد ۵

در اثر کوش که جز آینه دلسوزی نیست
که چراغی به سر خاک سکندر ببرد ۶

هر که چون مهر دلش با همه عالم صاف است
نامه ای پاکتر از صبح به محشر ببرد ۷

تا دل خویش به همت بتوان آینه ساخت
صائب آن نیست که حاجت به سکندر ببرد ۸