غزل ۳۳۳۸ - کلفت از مردم آزاده شتابان گذرد

کلفت از مردم آزاده شتابان گذرد
همچو سیلاب که بر خانه بدوشان گذرد ۱

دیده هر که نشد باز درین عبرتگاه
روزگارش همه در خواب پریشان گذرد ۲

خود شکن شهپر توفیق مهیا دارد
رفرف موج، سبک از سر عمان گذرد ۳

تاج لعل از سر منصور نهندش بر سر
چون سر دار، سر هر که ز سامان گذرد ۴

گذرد تشنه دیدار تو از روضه خلد
همچو ماتم زده کز طرف گلستان گذرد ۵

رود از کار دو دستش ز عنانداری دل
هر که را از نظر آن سرو خرامان گذرد ۶

قطع پیوند به دلهای دو نیم آسان است
که سبک از سر خود پسته خندان گذرد ۷

دل دشمن به تهیدستی ما می سوزد
برق چون ابر ازین مزرعه گریان گذرد ۸

رفت در بیخبری عهد جوانی افسوس
تا بجا مانده هستی به چه عنوان گذرد ۹

تا به کی صائب از آن جان جهان باشم دور؟
مرگ بهتر ز حیاتی که به هجران گذرد ۱۰