غزل ۳۳۳۹ - روز و شب بر من مهجور به تلخی گذرد

روز و شب بر من مهجور به تلخی گذرد
عید و نوروز به رنجور به تلخی گذرد ۱

ندهد کنج قناعت به دو عالم قانع
از سر تنگ شکر مور به تلخی گذرد ۲

تلخی و شوری و شیرینی آب از خاک است
عمر در عالم پرشور به تلخی گذرد ۳

زندگی را نبود چاشنیی بی مستی
عمر در باغ به انگور به تلخی گذرد ۴

مال خود را نکند هر که به شیرینی صرف
از سر شهد چو زنبور به تلخی گذرد ۵

روزگار خط شبرنگ به شیرین دهنان
چون شب جمعه به مخمور به تلخی گذرد ۶

راحت و رنج به اندازه هم می باید
شب کوتاه به مزدور به تلخی گذرد ۷

تا به کی در تن خاکی، که شود زیر و زبر
روز ما همچو شب گور به تلخی گذرد؟ ۸

تلخی مرگ شود شهد به کامش صائب
هر که زین عالم پرشور به تلخی گذرد ۹