غزل ۳۳۴۰ - پای بر چرخ نهد هر که ز سر می گذرد

پای بر چرخ نهد هر که ز سر می گذرد
رشته چون بی گره افتد ز گهر می گذرد ۱

جگر شیر نداری سفر عشق مکن
سبزه تیغ درین ره ز کمر می گذرد ۲

در بیابان فنا قافله شوق من است
کاروانی که غبارش ز خبر می گذرد ۳

دل دشمن به تهیدستی من می سوزد
برق ازین مزرعه با دیده تر می گذرد ۴

گرمی لاله رخان قابل دل بستن نیست
که به یک چشم زدن همچو شرر می گذرد ۵

در چنین فصل که نم در قدح شبنم نیست
خار دیوار ترا آب ز سر می گذرد ۶

غنچه زنده دلی در دل شب می خندد
فیض، آبی است که از جوی سحر می گذرد ۷

عارفان از سخن سرد پریشان نشوند
عمر گل در قدم باد سحر می گذرد ۸

نسبت دامن پاک تو به گل محض خطاست
که سخن در صدف پاک گهر می گذرد ۹

چون صدف مهر خموشی نزند بر لب خویش؟
سخن صائب پاکیزه گهر می گذرد ۱۰