غزل ۳۳۴۱ - روزگار طرب و نوبت غم می گذرد

روزگار طرب و نوبت غم می گذرد
ماتم و سور جهان زود ز هم می گذرد ۱

خواب آسودگی و عرصه هستی، هیهات
صبح ازین مرحله با تیغ دو دم می گذرد ۲

چه کند عرصه ایجاد به دلتنگی ما؟
سخن از تنگی صحرای عدم می گذرد ۳

ماه و خورشید نتابند رخ از سیلی عشق
سکه را حکم به دینار و درم می گذرد ۴

هیچ کس نیست که در فکر دل خود باشد
عمر مردم همه در فکر شکم می گذرد ۵

لب لعل تو به این آب نخواهد ماندن
دور فرماندهی خاتم جم می گذرد ۶

این چه چشم است که از غمزه بی زنهارش
آب تیغ از سر آهوی حرم می گذرد ۷

صائب از اهل حسد می گذرد بر دل من
آنچه بر آینه از صحبت نم می گذرد ۸