غزل ۳۳۴۹ - دل چون آینه را تار نمی باید کرد

دل چون آینه را تار نمی باید کرد
پشت بر دولت دیدار نمی باید کرد ۱

عارفی را که پر و بال فلک جولان نیست
سیر در کوچه و بازار نمی باید کرد ۲

می رود زود برون از ته پا کرسی دار
تکیه بر دولت بیدار نمی باید کرد ۳

تا توان بود خمش، چون قلم از بی مغزی
سر خود در سر گفتار نمی باید کرد ۴

می رسد نامه سر بسته در اینجا به جواب
درد دل پیش حق اظهار نمی باید کرد ۵

نقطه در سیر و سکون تابع رمال بود
شکوه از ثابت و سیار نمی باید کرد ۶

هرکه بر خود نکند رحم، بر او رحم جفاست
باده تکلیف به هشیار نمی باید کرد ۷

از در حق به در خلق مبر حاجت خود
شکوه از یار به اغیار نمی باید کرد ۸

از تهی مغز طمع بند زبان نتوان داشت
خامه را محرم اسرار نمی باید کرد ۹

رتبه حسن یکی صد شود از دیده پاک
منع آیینه ز دیدار نمی باید کرد ۱۰

مرکز دایره عیش ثبات قدم است
سیر بی نقطه چو پرگار نمی باید کرد ۱۱

ذکر خالص بود از بند علایق رستن
رشته سبحه ز زنار نمی باید کرد ۱۲

تا دو لب تیغ دو دم می شود از خاموشی
دهن زخم ز گفتار نمی باید کرد ۱۳

مکن آن روی عرقناک ز عاشق پنهان
ظلم بر تشنه دیدار نمی باید کرد ۱۴

صائب از آب شود آتش سرکش مغلوب
جنگ با مردم هموار نمی باید کرد ۱۵