غزل ۳۳۵۴ - حسن روزی که صف آرایی آن مژگان کرد

حسن روزی که صف آرایی آن مژگان کرد
صف محشر علم شهرت خود پنهان کرد ۱

پیش ازین گر به شکر پسته نهان می کردند
لب نو خط تو در پسته شکر پنهان کرد ۲

نیست ممکن که دگر قامت خود راست کند
هر که را جلوه مستانه او ویران کرد ۳

داد بر باد سر سبز خود از بی مغزی
هر که چون پسته درین بزم لبی خندان کرد ۴

چه ضرورست به تدبیر کنی مشکلتر؟
مشکلی را که به تسلیم توان آسان کرد ۵

بیقراری نتوان برد به دریا از موج
به دوا درد طلب را نتوان درمان کرد ۶

هر که با ابر کرم کرد چو دریا صائب
در حقیقت به همه روی زمین احسان کرد ۷