غزل ۳۳۵۵ - از تپش منع دل بی سر و پا نتوان کرد

از تپش منع دل بی سر و پا نتوان کرد
منع بیطاقتی قبله نما نتوان کرد ۱

نتوان آب گرفت از جگر تشنه تیغ
دل ز دلدار به تدبیر جدا نتوان کرد ۲

با گهر از صدف پوچ گذشتن سهل است
دو جهان چیست که در عشق فدا نتوان کرد؟ ۳

تن چه باشد که دریغ از سگ آن کو دارند؟
استخوان چیست که در کار هما نتوان کرد؟ ۴

سد آیینه ترا پیش نظر تا باشد
چون سکندر هوس آب بقا نتوان کرد ۵

شود از سجده حق آینه دل روشن
بی قد خم شده این تیغ جلا نتوان کرد ۶

در حریمی که کند دلبر ما دست بلند
چیست پیراهن یوسف که قبا نتوان کرد؟ ۷

صبح در خون شفق می تپد و می گوید
که نفس راست درین تنگ فضا نتوان کرد ۸

نگذری تا ز سر دانه دل چون پر کاه
دست خود در کمر کاهربا نتوان کرد ۹

به زبانی که کشد خار ملامت صائب
دامن کعبه مقصود رها نتوان کرد ۱۰