غزل ۳۳۵۶ - قطع امید ازان موی کمر نتوان کرد

قطع امید ازان موی کمر نتوان کرد
راه باریک چو افتاد گذر نتوان کرد ۱

صبر را حوصله جنبش مژگان تو نیست
پیش شمشیر قضا سینه سپر نتوان کرد ۲

دلم از رشک تماشایی او پر خون است
گر چه در چشمه خورشید نظر نتوان کرد ۳

خرد سست قدم را به حریفان بگذار
که به این بدرقه از خویش سفر نتوان کرد ۴

نگذری تا ز سر هستی ناقص چو حباب
سر ازین قلزم خونخوار بدر نتوان کرد ۵

ای بسا رزم که مردی سپر انداختن است
به شجاعت همه جا دست بدر نتوان کرد ۶

نفس برق درین وادی خونخوار گداخت
از تمنای جهان زود گذر نتوان کرد ۷

عقده ای نیست درین دایره بی سر و پا
که ز هم باز به یک آه سحر نتوان کرد ۸

دهن از خبث بشو پاک که مانند صدف
آب را بی دهن پاک، گهر نتوان کرد ۹

تا چو کشتی ننهی بار رفیقان بر دل
پنجه در پنجه دریای خطر نتوان کرد ۱۰

تا نمی در قدح اهل مروت باقی است
صائب از کوی خرابات سفر نتوان کرد ۱۱