غزل ۳۳۵۷ - دامن دولت دنیا نتوان سخت گرفت

دامن دولت دنیا نتوان سخت گرفت
سایه بال هما را به قفس نتوان کرد ۱

اینقدر کز تو دلی چند بود شاد، بس است
زندگانی به مراد همه کس نتوان کرد ۲

شرر کذب به یک چشم زدن می میرد
تکیه بر دوستی اهل هوس نتوان کرد ۳

نعمتی نیست که چشمی نبود در پی آن
ترک وصل شکر از بهر مگس نتوان کرد ۴

صائب از طول امل دست هوس کوته دار
که در این دام به جز صید مگس نتوان کرد ۵

بیش ازین پیروی حرص و هوس نتوان کرد
همعنانی به سگ هرزه مرس نتوان کرد ۶