غزل ۳۳۵۸ - دعوی بوسه به آن غنچه دهن نتوان کرد

دعوی بوسه به آن غنچه دهن نتوان کرد
در میان چون نبود هیچ، سخن نتوان کرد ۱

بس که تقریب پی آب شدن می جوید
نگه گرم به آن سیب ذقن نتوان کرد ۲

خلوتی نیست که خالی ز سخن چین باشد
پیش آیینه درین عهد سخن نتوان کرد ۳

ای که بر آتش گل داشته ای دست از دور
خنده بر ناله مرغان چمن نتوان کرد ۴

دعوی خون من و وعده دلدار یکی است
که به افسون مه و سال کهن نتوان کرد ۵

هر کجا خامه صائب بگشاید سر حرف
سخن از خسرو (و) افکار (حسن) نتوان کرد ۶