غزل ۳۳۶۶ - حسن آن روز که آیینه مصفا می کرد

حسن آن روز که آیینه مصفا می کرد
عشق در پرده زنگار تماشا می کرد ۱

از نفس سوختگی خال لب ساحل شد
گوهر ما که تلاش دل دریا می کرد ۲

شوق هر چاک که در پرده دل می افکند
رخنه ای بود که در گنبد مینا می کرد ۳

برق آن حسن جهانسوز به یکدم می سوخت
شوق چندان که پر و بال مهیا می کرد ۴

سنگ اطفال مرا لنگر بیتابی شد
ور نه دیوانه من روی به صحرا می کرد ۵

آن که شد گوهر جان دو جهان پامالش
کاش یک بار نگاهی به ته پا می کرد ۶

هر طرف نافه دل بود که می ریخت به خاک
هر گره کز سر زلف تو صبا وا می کرد ۷

به تو می داد خط بندگی یوسف را
گر ترا دیده یعقوب تماشا می کرد ۸

مردم از عشق مراد دو جهان می جستند
صائب از عشق همان عشق تمنا می کرد ۹