غزل ۳۳۷۴ - زاهد خشک ز میخانه چه لذت گیرد؟

زاهد خشک ز میخانه چه لذت گیرد؟
گل کاغذ ز بهاران چه طراوت گیرد؟ ۱

کنج عزلت به پریشان نظران زندان است
دل رم کرده محال است ز خلوت گیرد ۲

دل پریشان و پریشانتر ازو زلف حواس
به چه امید کسی دامن فرصت گیرد؟ ۳

سرو از برگ سراپا کف در یوزه شده است
که ز بالای تو سرمشق رعونت گیرد ۴

نکشد زیر زمین وحشت تنهایی را
هر که در روی زمین خوی به وحدت گیرد ۵

تا نشویند به خونابه دل دست دعا
چه خیال است که دامان اجابت گیرد؟ ۶

کوته آندیش تری نیست ز من عالم را
در ره سیل مرا خواب فراغت گیرد ۷

مشو از یاس نفس پیش عزیزان غافل
کز نفس آینه صاف کدورت گیرد ۸

غیر صائب که به جور تو بدآموز شده است
کیست این کاسه پر زهر به رغبت گیرد؟ ۹