غزل ۳۳۸۳ - قطره آن کس که پی آب به ظلمت می زد

قطره آن کس که پی آب به ظلمت می زد
کاش خود را به دم تیغ شهادت می زد ۱

دید تا روی تو، چون گل همه تن دامن شد
آن که بر آتش من آب نصیحت می زد ۲

این زمان نامه اعمال گنهکاران است
بر رویی که دم از صبح قیامت می زد ۳

گر چه روی سخنش بود به ظاهر با غیر
نمکی بود که ما را به جراحت می زد ۴

سیر صحرای شکرخیز قناعت کردم
چون شکر، مور در او جوش حلاوت می زد ۵

آن که می بست به ظاهر در صحبت بر خلق
با دو صد دست به باطن در شهرت می زد ۶

گنبد مسجد شهر از همه فاضلتر بود
گر به عمامه کسی کوس فضیلت می زد ۷

از بلندی نظر بود نه از بیخبری
همت صائب اگر پای به دولت می زد ۸