غزل ۳۳۸۴ - هرکه در دامن ارباب نظر دست نزد

هرکه در دامن ارباب نظر دست نزد
غوطه زد در دل دریا، به گهر دست نزد ۱

هر که چون صبح گشایش ز دل شبها یافت
تا نفس داشت به دامان دگر دست نزد ۲

سیر چشمی است به خال لب شیرین تو ختم
که به تلخی گذراند و به شکر دست نزد ۳

پی سفیدست شب هر که صباحی دارد
ای خوش آن شب که به دامان سحر دست نزد ۴

هر که چون سرو نگردید درین باغ آزاد
با دو صد عقده مشکل به کمر دست نزد ۵

کی نگاهی ز تماشای جمالت برگشت؟
که بهم از مژه ها دیده تر، دست نزد ۶

خار تهمت، خله پیرهن یوسف شد
گل به دامان تو ای پاک گهر دست نزد ۷

به زمین سیه هند که رفت از ایران؟
که به هر کرنش و تسلیم به سر دست نزد ۸

باش بیدار که ره در حرم کعبه نیافت
دل شب هر که بر آن حلقه در دست نزد ۹

صائب این آن غزل سید معصوم که گفت
شانه بر موی کمر زد، به کمر دست نزد ۱۰