غزل ۳۳۹۳ - صبر را زمزمه من سفری می سازد

صبر را زمزمه من سفری می سازد
کوه را ناله من کبک دری می سازد ۱

پر کاهی است به دوش دل سودازده ام
کوه دردی که فلک را کمری می سازد ۲

در جوانی ز ثمر قامت نخل است دو تا
راستی سرو مرا بی ثمری می سازد ۳

نکند صبر به زندان فلک، جان چه کند؟
مرغ در بیضه به بی بال و پری می سازد ۴

عقل در کاسه سر عشق شد از بیخبری
دیو را باده گلرنگ پری می سازد ۵

هر که را آینه چون آب مصفا شده است
با گل و خار ز روشن گهری می سازد ۶

به شکستی که ز دوران رسد آزرده مباش
که تمامی مه نو را سپری می سازد ۷

می شود از جگر سنگ چراغش روشن
هر که چون لاله به خونین جگری می سازد ۸

می جهد از خم چوگان حوادث گویش
چون فلک هر که به بی پا و سری می سازد ۹

آه سردست علاج دل غمگین صائب
غنچه را صحبت باد سحری می سازد ۱۰