غزل ۳۳۹۲ - زهر را صبر جوانمرد شکر می سازد

زهر را صبر جوانمرد شکر می سازد
خار را نخل برومند ثمر می سازد ۱

سر ما گرد سر دار فنا می گردد
میوه چون پخته شود برگ سفر می سازد ۲

تو نداری سر آمیزش عاشق، ورنه
با لب خشک صدف آب گهر می سازد ۳

ناوک غمزه ز الماس ترازو شده است
طاقت ساده دل از موم سپر می سازد ۴

چون برم پی به سر خویش، که نیرنگ قضا
هر گل صبح، مرا رنگ دگر می سازد ۵

هر سبکسیر درین دشت کمندی دارد
دل بیتاب مرا موی کمر می سازد ۶

صائب از پرتو خورشید تواند گل چید
هر که چون شبنم گل، دیده سپر می سازد ۷