غزل ۳۳۹۵ - چه میان است که دایم چو دل من لرزد

چه میان است که دایم چو دل من لرزد
اینقدر مور مگر بر سر خرمن لرزد؟ ۱

عجبی نیست ز تأثیر نظربازیها
که دل چشمه خورشید به روزن لرزد ۲

سخن از موی میان و سر زلفش مکنید
مپسندید کز این بیش دل من لرزد ۳

دانه ام خال لب کشت شد از سوختگی
در زمینی که دل برق به خرمن لرزد ۴

تنگ چشمی اگر (از) خاک چنین گیرد اوج
دل عیسی به سر سوزن آهن لرزد ۵

لرزش مردم عالم به سر دین و دل است
دل صائب به سر طره پرفن لرزد ۶