غزل ۳۴۰۵ - منعم از خواب عدم تیره روان برخیزد

منعم از خواب عدم تیره روان برخیزد
هر که شب سیر خورد صبح گران برخیزد ۱

شکر هنگام شکایت به زبان می آرم
سبزه از آتش من جای دخان برخیزد ۲

پرده بردار ز رخسار که چون طوطی مست
زنگ از آیینه من بال فشان برخیزد ۳

دلبری نیست به ابروی کج و قامت راست
بی کماندار چه از تیر و کمان برخیزد؟ ۴

همه بر جای خود ای تازه نهالان چمن
بنشینید که آن سرو روان برخیزد ۵

ای که چون غنچه به شیرازه خود می نازی
باش تا سلسله جنبان خزان برخیزد ۶

بر سر تربت هرکس گذری، چون نرگس
تا قیامت دل و چشم نگران برخیزد ۷

باده سی شبه باید، که ز آیینه دل
زنگ سی روزه ماه رمضان برخیزد ۸

هر که را سیر مقامات بود در خاطر
به که چون نی ز زمین بسته میان برخیزد ۹

از خزان زیر و زبر گشت گلستان صائب
شبنم ما نشد از خواب گران برخیزد ۱۰

صائب این آن غزل عارف روم است که گفت
چون عیان جلوه دهد چهره، گمان برخیزد ۱۱