غزل ۳۴۰۶ - نه ز می خوردن ما شور و شری برخیزد

نه ز می خوردن ما شور و شری برخیزد
نه ز همصحبتی ما ضرری برخیزد ۱

مهر زن بر لب افسوس که سامان جهان
آنقدر نیست که آه از جگری برخیزد ۲

نام بلبل ز هواداری عشق است بلند
ور نه پیداست چه از مشت پری برخیزد ۳

بزم ارباب خرد خوابگه بیخبری است
مگر از مجلس مستان خبری برخیزد ۴

دل سرگشته ما راه به منزل نبرد
گر ز هر نقش قدم راهبری برخیزد ۵

جگر خاک نگردید ز طوفان سیراب
مگر از دیده ما ابر تری برخیزد ۶

تیر اگر در هوس صید شود خاک نشین
به ازان است به بال دگری برخیزد ۷

عشق از خرمن ما دود به افلاک رساند
آنقدر وقت که از جا شرری برخیزد ۸

گو برو ماتم دلمردگی خویش بدار
هر که از خواب به بانگ دگری برخیزد ۹

غنچه ما نفسی می کشد از دل صائب
که به امداد نسیم سحری برخیزد ۱۰