غزل ۳۴۰۷ - می توان گرد خط از آینه حسن زدود

می توان گرد خط از آینه حسن زدود
از گهر گرد یتیمی اگر آسان خیزد ۱

لعل چون لاله به دور لب رنگین سخنت
داغدار از جگر کان بدخشان خیزد ۲

روی بر تافتن از ما ز مروت دورست
غیر تسلیم چه از دیده حیران خیزد؟ ۳

گرد پاپوش به ویرانه ما افشاند
هر کجا سیلی ازین کوه و بیابان خیزد ۴

مرگ عیدست ز افلاس به تنگ آمده را
همچو آن خفته که از خواب پریشان خیزد ۵

پای در دامن تسلیم و رضاکش صائب
تا ترا نکهت یوسف ز گریبان خیزد ۶

خط سبزی که ز پشت لب جانان خیزد
رگ ابری است که از چشمه حیوان خیزد ۷