غزل ۳۴۰۸ - گریه ابری است که از دامن دل می خیزد

گریه ابری است که از دامن دل می خیزد
آه گردی است که از رفتن دل می خیزد ۱

دم جان بخش به هر تیره درونی ندهند
این نسیمی است که از گلشن دل می خیزد ۲

زاهد خشک کجا، نغمه توحید کجا؟
این نوا از شجر ایمن دل می خیزد ۳

در حریم دل اگر ماهرخی مهمان نیست
این چه نورست که از روزن دل می خیزد؟ ۴

هر حجابی که به علم نظر از پیش نخاست
به دو پیمانه می روشن دل می خیزد ۵

عشق درمان گرانجانی ما خواهد کرد
آخر این کوه غم از دامن دل می خیزد ۶

چشم بد دور ازان سلسله زلف دراز
که ز هر حلقه او شیون دل می خیزد ۷

منع صائب نتوان کرد ز فریاد و فغان
کاین نوایی است که از رفتن دل می خیزد ۸