غزل ۳۴۰۹ - زنگ غفلت ز دل من نگران می خیزد

زنگ غفلت ز دل من نگران می خیزد
از زمین سبزه خوابیده گران می خیزد ۱

دیده ای آب ده از چهره گل چون شبنم
که دمادم نفس سرد خزان می خیزد ۲

عیش در کوی مغان بر سر هم ریخته است
پیر ازین خاک طرب خیز جوان می خیزد ۳

عاشق و شکوه معشوق، خدا نپسندد
سبزه از تربت من بسته زبان می خیزد ۴

اثر آه من از سینه افلاک بپرس
گرد این تیر سبکرو ز نشان می خیزد ۵

اثر ظلم محال است به ظالم نرسد
ناله پیش از هدف از پشت کمان می خیزد ۶

با دل سوخته خوش باش که در محفل عشق
از سپندی که نسوزند فغان می خیزد ۷

رایت قافله عشق سبکرفتاری است
که به همت ز سر هر دو جهان می خیزد ۸

سینه چاکان ترا از دل بی صبر و قرار
چون جرس از در و دیوار فغان می خیزد ۹

بی سپر در دهن تیغ درآید صائب
هر که را مهر خموشی ز دهان می خیزد ۱۰