غزل ۳۴۱۱ - عشق در پای گلی رنگ وفا می ریزد

عشق در پای گلی رنگ وفا می ریزد
فرصتش باد که بسیار بجا می ریزد ۱

زان سفر کرده بستان خبری هست که گل
زر خود را همه در پای صبا می ریزد ۲

می چنان دشمن شرم است که گر سایه تاک
بر سر حسن فتد، رنگ حیا می ریزد ۳

بر کف پای تو تا تهمت خونریزی بست
هر که را دست دهد خون حنا می ریزد ۴

صائب از دیده خونبار کرم دارد یاد
کآنچه دارد همه در پای گدا می ریزد ۵