غزل ۳۴۱۲ - زین سعادت که ز بال و پر ما می ریزد

زین سعادت که ز بال و پر ما می ریزد
استخوان بندی اقبال هما می ریزد ۱

به سبکدستی من نیست درین بزم کسی
اول از ناخن من رنگ حنا می ریزد ۲

خار صحرای جنون می بردش دست بدست
هر که را آبله گل در ته پا می ریزد ۳

رهروی را که بود درد طلب دامنگیر
خار در رهگذر راهنما می ریزد ۴

زخم ناسور من از حسرت مشک است کباب
زلف او عطر به دامان صبا می ریزد ۵

از لحد خاک گشاده است بغل در طلبش
خواجه از بیخبری رنگ سرا می ریزد ۶

با دل خونشده بر گرد جهان می گردیم
تا نصیب این کف خون را به کجا می ریزد ۷

می شود گوهر، اگر جمع تواند کردن
آبرویی که به دریوزه گدا می ریزد ۸

می شود دعوی خون روز قیامت صائب
رنگ هر گل که ز نظاره ما می ریزد ۹