غزل ۳۴۱۳ - صبر هر چند به دل رنگ حضر می ریزد

صبر هر چند به دل رنگ حضر می ریزد
شوق از خانه برون رخت سفر می ریزد ۱

صدف از تشنه لبی مشرق تبخال شده است
ابر در کام نهنگ آب گهر می ریزد ۲

عارفان جان خود از خصم ندارند دریغ
گل به دامان صبا زر به سپر می ریزد ۳

با سبکدستی ما برق حوادث چه کند؟
جرأت کشتی ما رنگ خطر می ریزد ۴

بس که از سبزه آن طرف بناگوش ترست
خط ریحان چمن خاک به سر می ریزد ۵

بر گریزان کرم لذت دیگر دارد
گرد آن نخل که بی خواست ثمر می ریزد ۶

هر زمین تخمی و هر تخم زمینی دارد
داغ، ته جرعه خود را به جگر می ریزد ۷

مور ما را به کف دست سلیمان برسان
تا ببینی به تکلم چه شکر می ریزد ۸

دل محال است لب از حرف شکایت بندد
شعله را تا نفسی هست شرر می ریزد ۹

با لب او سخن از حسن گلوسوز زده است
زهر خود را خط سبزش به شکر می ریزد ۱۰

دیده از اشک و لب از آه و دل از داغ پرست
عشق در هر گذری رنگ دگر می ریزد ۱۱

نیست جز خامه صائب که زوالش مرساد!
رگ ابری که شب و روز گهر می ریزد ۱۲