غزل ۳۴۱۴ - محو دیدار تو راحت ز الم نشناسد

محو دیدار تو راحت ز الم نشناسد
صورت خوب و بد آیینه ز هم نشناسد ۱

سنگ میزان برهمن شود آن روز تمام
که به هر سنگ رسد کم ز صنم نشناسد ۲

اوست بینا که اگر خاک دهندش به بها
سرمه از خود شکنی سازد و کم نشناسد ۳

نشأه باده توحید بر آن رند حلال
که بط باده کم از مرغ حرم نشناسد ۴

از تو آن روز شود سلطنت روی زمین
که ترا راهرو از نقش قدم نشناسد ۵

هر که را از سر آزاده دهد افسر، فقر
رتبه خاک کم از مسند جم نشناسد ۶

خاک در دست کسی زر شود از درویشان
که شود خاک و در اهل کرم نشناسد ۷

هر که افسانه چشم تو کند در خوابش
بستر عافیت از تیغ دو دم نشناسد ۸

چون ترا فرق ز یوسف کند آن کوته بین؟
که سر کوی تو از باغ ارم نشناسد ۹

پیش جمعی که تمامند به میزان خرد
صیرفی اوست که دینار و درم نشناسد ۱۰

عام می بود اگر درد سخن، می بایست
که کسی نبض سخن به ز قلم نشناسد ۱۱

فارغ از پوست بود هر که رسیده است به مغز
چه عجب عاشق اگر دیر و حرم نشناسد؟ ۱۲

چون ز آغاز به انجام رسد نامه من؟
در مقامی که سر از پای قلم نشناسد ۱۳

ملک حیرت ز حوادث نشود زیر و زبر
چه عجب صائب اگر شادی و غم نشناسد؟ ۱۴