غزل ۳۴۲۶ - هر که ایام خط از سیمبران غافل شد

هر که ایام خط از سیمبران غافل شد
از شب قدر به ماه رمضان غافل شد ۱

بیخودی می کند اوضاع جهان را هموار
وای بر آن که ازین خواب گران غافل شد ۲

روزی بسته دهانان رسد از غیب، چرا
از دل تنگ من آن غنچه دهان غافل شد؟ ۳

با قدم خم شده خوش نیست پریشان نظری
در کمانخانه نباید ز نشان غافل شد ۴

به فلک می رسد این دود کبابی که مراست
از دل سوخته من نتوان غافل شد ۵

هر که از پشت ورق روی ورق را خوانده است
در بهاران نتواند ز خزان غافل شد ۶

رتبه جاذبه عشق بلند افتاده است
بر فلک مه نتواند ز کتان غافل شد ۷

یوسف از سیلی اخوان به غریبی افتاد
چون تواند کس از ابنای زمان غافل شد؟ ۸

یاد آن جان جهان است حیاتی گر هست
مرده دل آن که ازان جان جهان غافل شد ۹

دامن بخت جوان رفت ز دستش بیرون
صائب آن روز که از پیر مغان غافل شد ۱۰