غزل ۳۴۲۷ - جگر پاره اگر مایده خوانم شد

جگر پاره اگر مایده خوانم شد
چشم شور فلک سفله نمکدانم شد ۱

تنگدل داشت پریشانی پرواز مرا
غنچه گشتم، قفس تنگ گلستانم شد ۲

دست شستم ز جهان، آب حیاتم گردید
پا نهادم به هوا، تخت سلیمانم شد ۳

تا درین عالم پرشور نظر کردم باز
تخته مشق دو صد خواب پریشانم شد ۴

خامشی از سگ گیرنده کمینگاه بلاست
نیستم ایمن اگر نفس به فرمانم شد ۵

از خودی بود به من دامن صحرا زندان
رفتم از خویش برون، شهر بیابانم شد ۶

رود نیلم به مکافات عزیزی بخشید
چهره نیلی اگر از سیلی اخوانم شد ۷

کرد از تهمت اگر مصر غبار آلودم
دامن پاک، کلید در زندانم شد ۸

صائب از خامه من سنبل تر می ریزد
تا دل آشفته آن زلف پریشانم شد ۹